“ Las, 4 rano “ jest pr\u00f3b\u0105 znalezienia artystycznego klucza do poradzenia sobie z t\u0105 traum\u0105. Nie jest to oczywi\u015bcie historia samego Kolskiego, raczej przeniesienie jej w rejon o wiele wy\u017cszy. Chwilami nerwowy, chybotliwy ton filmu mo\u017ce irytowa\u0107, przeszkadza\u0107, budzi\u0107 dyskomfort, ale w ostatecznym rozrachunku „Las, 4 rano“ jest wygran\u0105. Zostajemy z balastem smutku bez taryfy ulgowej, bez znieczulenia.
\u00d3w smutek przenika do \u015bwiata portretowanego celnie przez samego Kolskiego (kt\u00f3ry tym razem pe\u0142ni r\u00f3wnie\u017c funkcj\u0119 operatora), jego egzemplifikacj\u0105 staje si\u0119 jednak nade wszystko kreacja Forsta \u2013 Krzysztofa Majchrzaka. Hiob, na jakiego nas sta\u0107. Mam wra\u017cenie, \u017ce \u017caden inny artysta w tym kraju nie uni\u00f3s\u0142by takiej roli. Powracaj\u0105cy do kina Majchrzak, r\u00f3wnie\u017c wsp\u00f3\u0142autor scenariusza, jest od pocz\u0105tku do ko\u0144ca przekonuj\u0105cy. Niemal nie schodzi z ekranu, bierze na barki si\u0142\u0119 i niemoc bohatera, jego nienawi\u015b\u0107 do \u015bwiata i l\u0119k. Forst, korporacyjny potw\u00f3r, rzuca wszystko i zaszywa si\u0119 w lesie. \u017byje jak n\u0119dzarz, jak asceta. Pokutuje. Ale \u017cycie i \u015bwiat si\u0119 nie ko\u0144cz\u0105 si\u0119 na pstrykni\u0119cie palcem. Nie chc\u0105 pokutowa\u0107. Wok\u00f3\u0142 Forsta kr\u0105\u017c\u0105 satelity smutku ska\u017conego rado\u015bci\u0105 \u2013 albo chocia\u017c \u017c\u0105dz\u0105 \u017cycia. Pojawiaj\u0105 si\u0119 Nata ( Olga Bo\u0142\u0105d\u017a ), Jadzia ( Maria Blandzi ), s\u0105 zwierz\u0119ta. To oni z wolna przywracaj\u0105 m\u0119\u017cczyzn\u0119 \u017cyciu.
Podczas ogl\u0105dania „Las, 4 rano“ czuje si\u0119 b\u00f3l towarzysz\u0105cy tej pracy. B\u00f3l nie do prze\u0142amania, ale zrazem t\u0119sknot\u0119 za przepracowaniem tego b\u00f3lu w proces tw\u00f3rczy, w do\u015bwiadczenie, kt\u00f3re zostanie trwa\u0142ym zapisem okresu przechodzenia z rozpaczy \u2013 w pr\u00f3b\u0119 jej zrozumienia. Krzysztof Majchrzak ze swoj\u0105 diaboliczn\u0105, chwilami za\u015b nieufn\u0105 i nadwra\u017cliw\u0105 twarz\u0105, z aktorsk\u0105 charyzm\u0105 i si\u0142\u0105 wype\u0142nia to zam\u00f3wienie. Na tak\u0105 twarz trzeba sobie solidnie zapracowa\u0107: latami wyrzecze\u0144, nonkonformizmu, wielokrotnymi odmowami w przyjmowaniu takiej czy innej roli. Ta twarz jest r\u00f3wnie\u017c wyzwaniem. Aktorstwo mo\u017ce by\u0107 fascynuj\u0105c\u0105 przygod\u0105, ale tylko wtedy, gdy jak Majchrzak uwierzymy w jej sens. Gdy do aktorstwa, czyli do siebie, dopu\u015bcimy przestrze\u0144 smutku. Nie chodzi o mazgajstwo, werterowskie cierpienia, tylko o smutek w uj\u0119ciu eschatologicznym. Powag\u0119 wobec niezmienno\u015bci procesu \u017cycia, wobec trwania. Smutek Majchrzaka pozwala dostrzec dziwno\u015b\u0107 \u015bwiata. W lesie, o czwartej nad ranem.
Las, 4 rano | Polska 2016 | re\u017cyseria: Jan Jakub Kolski | dystrybucja: Wroc\u0142awska Fundacja Filmowa | czas: 97 min<\/p>\n

\n

\nSimilarity rank: 1.1\n<\/div>\n

Sentiment rank: -2.2<\/div>\n

\n<\/div>\n<\/div>\n