Marzeniem marketingowca jest produkt, który wszyscy chcą kupić. Ale może łatwiej pożądany produkt „obanderolować” i sprzedawać jako swój? Nic prostszego sprzedać wyborcom to co chcą dostać. A skoro ponad 90 procent potencjalnych wyborców popiera członkostwo w UE marzeniem sztabu wyborczego jest mieć ich w swoich szeregach. Przynajmniej podczas wyborów.
Adam Tecław, Redaktor StosunkiMiedzynarodowe.pl Stosunki Międzynarodowe01 maja 2019Marzeniem marketingowca jest produkt, który wszyscy chcą kupić. Ale może łatwiej pożądany produkt „obanderolować” i sprzedawać jako swój? Nic prostszego sprzedać wyborcom to co chcą dostać. A skoro ponad 90 procent potencjalnych wyborców popiera członkostwo w UE marzeniem sztabu wyborczego jest mieć ich w swoich szeregach. Przynajmniej podczas wyborów. Jeśli ponad 90 procent społeczeństwa popiera członkostwo w UE to nie można – tym bardziej w trakcie kampanii wyborczej – iść w przeciwnym kierunku i twierdzić cokolwiek przeciwnego. Wszyscy za Unią to my też. Przecież nic nie musi z tego twierdzenia konkretnego wynikać.googletag.cmd.push(function() {
googletag.defineSlot(‚/129257696/ca-pub-9459354446104686-tag/1437529921‘, [[728,90], [750,100], [750,300], [750,200]], ‚div-gpt-ad-desk-3‘).addService(googletag.pubads());
});googletag.cmd.push(function() {
googletag.defineSlot(‚/129257696/ca-pub-9459354446104686-tag/3700034090‘, [[320,480], [300,250]], ‚div-gpt-ad-mobile-3‘).addService(googletag.pubads());
});
Paradoksem systemu demokratycznego jest jego otwartość na krytykę w ramach wolności słowa i przekonań. Ta otwartość doprowadziła bowiem do powstania w Parlamencie Europejskim dość mocnego obozu krytykującego nie tylko funkcjonowanie Unii, ale jej zasadność dla organizowania się Europy w coraz bardziej wiążące Państwa struktury. W konsekwencji do głosu dochodzili politycy otwarcie krytykujący system współpracy Europejskiej i na fali krytyki organów UE, biurokratyzacji coraz liczniejszych gałęzi życia codziennego, o podejściu do samodzielności Państw w podejmowaniu suwerennych decyzji nie wspominając, Nigel Farage był w stanie zrobić zawrotną karierę.
Dziwny przypadek Nigel’a Faraga pokazuje, jak wielkim paradoksem jest sama demokracja i otwartość UE, co dla jej założycieli było fundamentem powstania i rozwoju Integracji Europejskiej, od Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali zaczynając. Jak inaczej określić sytuację z kwietnia 2019 roku, w której, cytując za Onet.pl:googletag.cmd.push(function() {
googletag.defineSlot(‚/129257696/ca-pub-9459354446104686-tag/8688073406‘, [[728,90], [750,100], [750,300], [750,200]], ‚div-gpt-ad-desk-4‘).addService(googletag.pubads());
});googletag.cmd.push(function() {
googletag.defineSlot(‚/129257696/ca-pub-9459354446104686-tag/7374991103‘, [[320,480], [300,250]], ‚div-gpt-ad-mobile-4‘).addService(googletag.pubads());
});
„Partia Brexitu, której liderem jest były przewodniczący Partii Niepodległości Zjednoczonego Królestwa (UKIP) Nigel Farage’a, może zwyciężyć w ewentualnych wyborach do Parlamentu Europejskiego w Wielkiej Brytanii – wynika z sondażu ośrodka badawczego YouGov”
Innymi słowy, do Parlamentu Europejskiego startuje partia, której lider otwarcie deklarował chęć wystąpienia z UE Wielkiej Brytanii, państwa członkowskiego? W przypadku korporacji mielibyśmy do czynienia z działaniem na szkodę spółki tymczasem Brytyjska opinia publiczna była najbardziej podzielona dyskusją, czy Nigel Farage po „sukcesie” Brexitu nadal powinien pobierać diety posła Parlamentu Europejskiego? W sumie skutecznie działał na rzecz jej osłabienia i jest współtwórcą trwającego ponad 2 lata bałaganu ale z drugiej strony ma rodzinę i z czego będzie żył? Przecież – jak by powiedział klasyk – te pieniądze mu się po prostu należały.
