Start Polish mix in polish pdf Renault Ceres czy John Deere 3000? Który ciągnik używany będzie lepszy?

Renault Ceres czy John Deere 3000? Który ciągnik używany będzie lepszy?

286
0
TEILEN

Nie ma lepszego, bo to takie same ciągniki. Być może nie wszyscy wiedzą, że całkiem popularne na polskim rynku ciągniki Renault Ceres były produkowane także w kolorze zielonym pod marką John Deere. Jaka historia się kryje za tą współpracą? I jakie były wersje i modele w obu markach?
Wiele marek produkujących ciągniki ma w swojej historii modele, które pochodziły z innych fabryk, będąc adaptacją traktora z zupełnie innej beczki. Przykładem może być marka John Deere, która na początku lat 90. na rynkach hiszpańskojęzycznych oferowała Zetory pod własną marką. Kilkanaście miesięcy później John Deere, już w całej Europie Zachodniej, zaczął sprzedawać serię 3000, która w całości pochodziła z fabryki Renault w Le Mans. Jak do tego doszło? Przy okazji opowiemy także o narodzinach i wersjach Renault Ceres.
W 1993 r. Renault Agriculture wprowadziło na rynek nowy ciągnik o nazwie Ceres. Dla francuskiej marki był to bardzo ważny model, gdyż całkowicie zmieniał on design Renault i zapowiadał spore zmiany w gamie. Zresztą jak się dobrze przyjrzymy to design z tych lat nadal można odnaleźć w dzisiejszych ciągnikach Claasa, oczywiście przy odpowiednim przymrużeniu oczu. Podkreśleniem ważności modelu była jego nazwa – Ceres. Od tego momentu wszystkie nowe modele otrzymywały imiona z mitologii, takie jak Ares, Atles, Argos. Imię Ceres, w polskiej wersji tłumaczone jako Cerera, w mitologii rzymskiej oznaczała boginię wegetacji i urodzajów, co idealnie wpisywało się w rolniczą narrację.
Od samego początku Ceresy chwalono za dobrą zwrotność, w przypadku napędu na cztery koła kąt skrętu przednich kół wynosił 55 stopni. Przydawało się to do pracy z ładowaczem i w gospodarstwach hodowlanych. Hydraulika została zaadoptowana z poprzednich modeli i opierała się na systemie TractoControl.
Wiele osób narzekało na prostotę podstawowych modeli, w których kokpit był dość prymitywny, a dźwignie zmiany biegów pozostały w tym samym miejscu co poprzednio, tylko zostały elegancko wygięte by mniej przeszkadzały. W modelach X dźwignie zmiany biegów znajdowały się po prawej stronie, co ułatwiało sterowanie ciągnikiem. Poziom hałasu w kabinie określono na 80 dB, ale w modelach X wynosił on tylko 73 dB.
My damy wam silniki, a wy nam traktor
Powyższy układ utrzymał się bardzo krótko, bowiem już kilka miesięcy po premierze ciągników okazało się, że MWM nie będzie kontynuował produkcji tych silników. W 1985 r. MWM przeszło w ręce Deutz AG, czyli konkurencji dla Renault i na początku lat 90. zaprzestało produkcji dotychczasowych silników wykorzystywanych w ciągnikach rolniczych.
Nowe Ceresy zaczęto składać pod koniec 1994 r., zaś w wersji zielonej pojawiły się one na rynku na początku 1995 r. Jeśli chodzi o wyposażenie, to niewiele się zmieniło. Zwiększono średnicę tarczy sprzęgła w modelu Ceres 75 do 12 cali, a w dwóch największych wersjach z 12 do 13 cali. Poza tym wydajność hydrauliczna wzrosła do 52 litrów. Wprowadzono także nowe opcje kabiny w wersji Spacial, która od teraz miała wyższą sekcję dachu oraz przezroczysty szyberdach na przedniej krawędzi, co miało pomóc przy pracy z ładowaczem czołowym. To właśnie przy takich zadaniach najczęściej wykorzystywano Ceresa na rynkach Europy Zachodniej.
Pod względem technicznym Ceresy oraz nowe John Deere’y serii 3000 nie różniły się między sobą. Wszystkie ciągniki wykorzystywały silniki DPS. Gamę zaczynał Ceres 65 oraz JD 3100 wyposażony w 3-cylindrowy silnik 3029 D o pojemności skok. 2940 cm3 i mocy 55 KM. Następne w gamie były już 4-cylindrowe Ceres 75 i JD 3200 o pojemności skok. 3920 cm3 i mocy 65 KM oraz Ceres 85 i JD 3300 o pojemności skok. 4530 cm3 i mocy 75 KM. Najmocniejszy był Ceres 95 i JD 3400 wykorzystujący silnik 3920 cm3 z turbodoładowaniem o mocy 85 KM.
Ciągniki miały kolorystykę i silniki John Deere, ale pod względem technicznym niewiele się różniły od tych ze znaczkiem Renault. Amerykańska marka nieco lepiej wyposażała swoje wersje francuskich ciągników i tyle.
Jesienią 1998 r. Renault wprowadziło na rynek nieco zmodernizowaną serie Ceres 300, którą w wersji John Deere oznaczono serią 3010. Zmiany dotyczyły głównie wnętrza – zmodernizowano kokpit, lepiej wykończono kabinę, a część dachu była w kolorze pomarańczowym (w Renault). Jako akcesorium wprowadzono otwieraną przednią szybę, zaś fotel miał teraz podłokietniki i w opcji pneumatykę. Od 1999 r. większe modele otrzymały elektryczny rewers i elektryczne urządzenie podnoszące, o zwiększyło także siłę podnoszenia.
W 2003 r. firma Claas wykupiła część Renault Agriculture i powoli przejmowała całą fabrykę w Le Mans. Model Ceres został zastąpiony przez Celtisa, który w większej liczbie wyszedł pod marką Claas niż jako Renault.
Co ciekawe ani Ceresy, ani John Deere’y serii 3000, nigdy nie były oficjalnie oferowane w Polsce, ale ich popularność w kraju jest całkiem duża. Nawet we Francji zauważono, ze większość ciągników tej serii jeździ teraz w Europie Wschodniej, głównie w Polsce, co często jest powtarzane w artykułach o tym sprzęcie.
Wadami ciągników tej serii jest spore spalanie silników Deere Power Systems, kiepska jakość plastików wersji sprzed 1998 r., awarie skrzyń biegów w egzemplarzach powyżej 8-10 tys. mth, korozja wcześniejszych modeli. Do tego należy dodać, że są to już wiekowe pojazdy, z dużymi przebiegami i z pewnością każdy egzemplarz po zakupie wymaga sporego wkładu finansowego. Mimo to są to polecane przez mechaników ciągniki, części są wciąż dostępne i w porównaniu do innych marek Ceresy wyglądają naprawdę dobrze.
Prezentowany na zdjęciach John Deere 3200 jest oferowany w Strachówku koło Płońska. Ciągnik pochodzi z Holandii, według dokumentów ma wpisany rocznik 1999 (wersja 3200S bez przedniego napędu była produkowana aż do 2000 r., ale powstało jej zaledwie 89 szt. – zdecydowanie bardziej popularna była wersja 4×4, której wykonano 645 szt.). Wersja JD 3200 osiąga moc 65 KM.
Ciągnik nie jest perełką i zapewne wymaga jeszcze sporo pracy. Przebieg na liczniku zatrzymał się na okolicy 4,1 tys. mth, ale sprzęt wygląda na znacznie bardziej wyeksploatowany. Cena wynosi 64,5 tys. zł.
Patrząc na ceny Ceresów ukrywających się pod zielonym lakierem wydają się one nieco droższe od oryginalnych „renówek”, ale są to różnice minimalne.