Jako obywatel Stanów Zjednoczonych czuję się zawstydzony pogróżkami prezydenta wobec europejskich sojuszników.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka“
Oglądając dzienniki, chwilami trudno się zorientować: Teheran to czy Minneapolis. I tam, i tu lecą petardy, ścielą się gazy, na robotników sypią się razy — jak śpiewałem z kolegami, stojąc w miejscu, gdzie nigdy nie stał Jarosław Kaczyński, czyli przed szeregami ZOMO. Przy okazji chciałbym przeprosić Orwella za nadużywanie wówczas odniesień do „Roku 1984“. Wobec samowoli, brutalności, demagogii i łgarstw Trumpa bledną propagandowe poczynania reżimu Jaruzelskiego. „To przerażające, że radykalni agitatorzy zabierają dzieci na swoje krwawe rozróby“ — oświadczył Departament Bezpieczeństwa Wewnętrznego (DHS), gdy agenci Biura Ścigania Przestępstw Imigracyjnych i Celnych (ICE) zaatakowali gazem oraz granatami hukowymi rodziców wiozących sześcioro maluchów ze szkolnego meczu koszykówki do domu.
Wcześniej rząd stanął po stronie Jonathana Rossa, który trzykrotnie strzelił w głowę amerykańskiej obywatelce Renee Good, bo go zdenerwowała. Według Trumpa 37-letnia matka trojga dzieci „z premedytacją, wielkim okrucieństwem i bezlitośnie przejechała funkcjonariusza, który musiał bronić życia“, choć kilka różnych zapisów wideo dowodzi, że próbowała ominąć ponurego typa zagradzającego drogę. Na marginesie: wbrew wszelkim policyjnym procedurom, a nawet regulaminowi ICE. Cóż, szkolenie agentów trwa osiem tygodni, a nowojorski gliniarz uczy się fachu sześć miesięcy, nim dostanie pistolet, zdając w tym czasie egzaminy m.in. z deeskalacji napięcia i przechodząc testy psychologiczne.