Państwowa telewizja zrobi wszystko, by nie dopuścić do kontaktu kandydata KO z niezdecydowanymi wyborcami innych kandydatów.
Obaj kandydaci – Andrzej Duda i Rafał Trzaskowski – robią właściwie to samo. Jeżdżą po Polsce, spotykają się z ludźmi na tle banerów i haseł oraz flag – i przemawiają. Starają się przy tym natchnąć ludność wiarą we własną moc, siłę, pracowitość i w to, że są przystojniejsi niż konkurent. Dość jest to czytelne i płytkie. Ale wyjścia nie ma. W końcówce kampanii, kiedy przeważyć może na prezydenckiej szali nawet piórko, nikt już nie zwraca uwagi na argumenty. Jedyne, co można zrobić, to dotrzeć do jak największej liczby osób.
Uczestnicy II tury są w pewien sposób do siebie podobni: równolatki, rocznik ’72, dobrze wyglądający, bardzo dobrze wykształceni, reprezentujący dwa największe obozy polityczne. Powinni mieć więc właściwie równe szanse na wygraną.
