Najprawdopodobniej Dziki miał być filmową emanacją tzw. zwrotu ludowego, z jakim mieliśmy do czynienia w ostatnich latach. Można było zrobić rzeźniczy film o Jakubie Szeli. Niestety, Macieja Kawulskiego pokonał jego własny geniusz — postanowił sam coś wymyślić.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka“
Maciej Kawulski to reżyser, który nie tylko nakręcił dwa inspirowane postacią Nikosia filmy gangsterskie, ale też w dwóch filmach tak zdekonstruował postać Ambrożego Kleksa z książek Jana Brzechwy, że mimo iż obejrzałem je grubo po pięćdziesiątce, to i tak rozwaliły mi dzieciństwo. Od seansu „Kleksa i wynalazku Filipa Golarza“ mam lęki i psychozy, przez sen chlipię i bredzę od rzeczy, ale to zdarza się rzadko, bo i tak boję się zasnąć, że mi się film Kawulskiego przyśni.
Na „Dzikiego“, najnowszą jego produkcję, zdecydowałem się pójść do kina skuszony informacją, że to pierwsza polska produkcja nakręcona specjalną kamerą w formacie IMAX. Czyli na monstrualnie wielki, zakrzywiony ekran, z głośniejszym dźwiękiem, lepszą rozdzielczością obrazu i taką immersyjnością doznań, że czujesz, jakbyś był w środku akcji, a nie na widowni. Oto krok milowy polskiej kinematografii, która wreszcie doszlusowała z „Dzikim“ do największych produkcji światowych w rodzaju „Diuny“.