Jak Rosjanie patrzą na zwycięstwo Donalda Trumpa w wyborach prezydenckich w USA? Zdaniem rosyjskiego politologa Dmitrija Oreszkina reakcja nie jest jednoznaczna. W 2016 r. otoczenie Władimira Putina cieszyło się z porażki Hillary Clinton. T
Jak Rosjanie patrzą na zwycięstwo Donalda Trumpa w wyborach prezydenckich w USA? Zdaniem rosyjskiego politologa Dmitrija Oreszkina reakcja nie jest jednoznaczna. W 2016 r. otoczenie Władimira Putina cieszyło się z porażki Hillary Clinton. Teraz zaś oficjalny optymizm miesza się z niepewnością.
• W roku 2016 na Kremlu po zwycięstwie Donalda Trumpa pito szampana. Teraz panują tam nastroje niepewności.
• Trump dzwoni do Putina. Washington Post potwierdza, Pieskow dementuje, biuro prezydenta elekta nie potwierdza, nie zaprzecza.
• Ameryka Trumpa chce wymusić pokój na Rosji i Ukrainie. Na warunkach amerykańskich.
• Interesy amerykańskie na Pacyfiku nie muszą grozić Europie. Rosja jest za słaba na to, by tę sytuację wykorzystać.
• O reakcji Rosji na wynik wyborów prezydenckich w USA portal WNP.PL rozmawia z rosyjskim politologiem Dmitrijem Oreszkinem.
– W 2016 roku, po pierwszym wyborze Trumpa, na Kremlu pito szampana – przypomina Dmitrij Oreszkin, rosyjski politolog. – Teraz zaś Putin, jak i jego otoczenie, rozumieją, że sytuacja nie jest jednoznacznie dla nich pozytywna. Obecny Trump odbiega od wzorca z roku 2016. Putin z kolei bardzo personalnie traktuje politykę, chciałby uprawiać kontakty międzynarodowe na zasadzie prywatnej znajomości, czasami nawet udawanej przyjaźni. Przykładowo na Hilary Clinton był obrażony, dlatego osobiście oczekiwał jej porażki wyborczej. Dlatego też na Kremlu tak gromko świętowano jej porażkę – podkreśla nasz rozmówca.
Politolog zaznacza, że rosyjskie władze tradycyjnie uważają, że zawsze łatwiej dogadywać się z prezydentami – republikanami. Demokraci zwracają przecież uwagę na prawa człowieka i zasady demokracji. Republikanie zaś, wedle rosyjskich tez, zgadzają się dzielić świat na strefy wpływów, co idealnie wpisuje się w pragnienia Putina. Ukraina według niego to przecież ewidentna strefa rosyjskich wpływów.
– Dlatego też Trump jest dla Putina zrozumiały. Nikt jak na razie nie zawraca sobie głowy różnicami pomiędzy Trumpem z roku 2016 a Trumpem z roku 2024, który jest przecież o wiele bardziej doświadczony. Na dodatek ma poparcie elit republikańskich, co dla Putina nie musi wcale być korzystne. Teraz bowiem Trump nie będzie się z Putinem cackać, jak chociażby Biden – uważa Oreszkin.
Rozmowa, której prawdopodobnie nie było. Czy Donald Trump rozmawiał z Władimirem Putinem?
Washington Post poinformował o rozmowie telefonicznej pomiędzy Putinem i Trumpem. Rzecznik Kremla Dmitrij Pieskow zaprzeczył jednak, by taka rozmowa miała miejsce. Gdzie jest prawda?
– Jeśli rozpatrywać dwa źródła informacji, to z jednej strony mamy poważaną gazetę, a z drugiej strony notorycznego kłamcę na posadzie rzecznika prasowego Putina. Jeśli więc założymy, że taka rozmowa rzeczywiście miała miejsce (tym bardziej że obsługa medialna Trumpa w ogóle nie odniosła się do tej wiadomości), to można się spodziewać, iż Putin nie usłyszał od prezydenta elekta niczego, co mogłoby go zadowolić. Taki przebieg rozmowy to więc wzajemny brak zrozumienia. Trump zaś osiągnął tą rozmową jedno (jeśli oczywiście miała ona miejsce): obiecał, że zatrzyma wojnę, jeszcze zanim zostanie zaprzysiężony na prezydenta. I rozpoczął ku temu działania.
Czy jest wskazówką odnośnie do potencjalnych działań Trumpa fakt, że jak na razie wykluczył ze swojego grona osoby, które były kojarzone z poparciem Ukrainy, takie jak Mike Pompeo czy Nikki Haley?
– Nie przywiązywałbym się do nazwisk. Przecież Marco Rubio, czyli prawdopodobny sekretarz stanu, był konkurentem Trumpa w prawyborach republikanów. Miał też kilka wypowiedzi jednoznacznie proukraińskich. Trump zaś jest znany ze swojej nieprzewidywalności. To on będzie decydował o najważniejszych sprawach, także tych międzynarodowych. Doradcy czy nawet sekretarz stanu będą według niego tylko wykonawcami decyzji prezydenta. Jednocześnie w tych nazwiskach, które się przewijają we wszelkich spekulacjach, nie znajduję zwolenników Putina.
Jak więc pan widzi zakończenie rosyjskiej agresji na Ukrainę i rolę w tym prezydenta USA?
– Putin, tak jak Lenin, ma plan maksimum i plan minimum. Ten pierwszy, czyli zawojowanie całej Ukrainy, jest już mało realny. Żadnej demilitaryzacji czy denazyfikacji (rozumianej faktycznie jako zaprowadzenie w Kijowie przyjaznego Putinowi reżimu) już nie będzie. Armia ukraińska okazała się bowiem zbyt silna i zbyt zmotywowana do walki z agresorem. Tu także klęską Putina jest doprowadzenie do tego, że ta armia faktycznie stała się częścią zachodniego kompleksu militarnego. Rosyjskie plany doprowadzenia chociażby do ustanowienia lądowego połączenia z Naddniestrzem doprowadziły do tego, że Mołdawia zdecydowanie odwróciła się w kierunku Zachodu. Nie udało się też opanować w całości czterech ukraińskich regionów (nie licząc wcześniej okupowanego Krymu) na pograniczu z Rosją.
Plan minimum więc to chociaż odbicie w całości z rąk ukraińskich obwodu kurskiego. Dopóki znajdują się tam wojska ukraińskie, Putin nie będzie skłonny do jakichkolwiek ustępstw. Wtedy nie potrafiłby przecież przedstawić zakończenia walk jako swojego zwycięstwa. Jakby jednak nie patrzeć na sprawę, to Putin, także dzięki Ameryce Trumpa, będzie musiał rysować – propagandowo – swoje « zwycięstwo » z jakichś zniszczonych i okupowanych regionów ukraińskiego Donbasu.
Czy w taką propagandę zwycięstwa uwierzy naród rosyjski, to już zupełnie inna sprawa. Natomiast ewidentnym zwycięzcą w takiej sytuacji będzie Trump. On bowiem obiecywał jedno – zatrzymać wojnę. I pewnie mu się to uda. A wtedy jednoznacznie wykaże, że głównym graczem na politycznej mapie świata pozostają Stany Zjednoczone.
« Rosja jest za słabe na konfrontację ze zjednoczoną Europą »
Tyle że Trump może zlekceważyć Europę i nastawić się na współzawodnictwo z Chinami. Czy to nie będzie groźne dla naszego kontynentu, wystawionego na konfrontację z Rosją?
– Jeśli nawet tak by się stało, to Rosja jest za słaba na konfrontację ze zjednoczoną Europą. A taka pewnie miałaby miejsce, jeśli Ameryka zwróci się w kierunku Pacyfiku. Na dodatek w takim przypadku Rosja nie będzie już mogła liczyć na tak wielkie jak dotychczas wsparcie Chin, bo wtedy Pekin będzie musiał się skupić na konfrontacji z Ameryką, wspieraną w tamtym rejonie przez Japonię, Koreę Południową, Filipiny, Australię i Nową Zelandię. A kto wie, może i przez tradycyjnie antychiński Wietnam.
Home
Polish mix in polish pdf Reakcja Rosji na wybory prezydenckie w USA. Korki od szampana tym razem...