Домой Polish mix in polish pdf Kandydat KO zwycięża w Krakowie. Epokowe i zacięte wybory pod Wawelem

Kandydat KO zwycięża w Krakowie. Epokowe i zacięte wybory pod Wawelem

303
0
ПОДЕЛИТЬСЯ

W najciekawszych i nader ważnych miejskich wyborach prezydenckich Koalicja Obywatelska wygrała z populizmem, PiS-em i wielką kasą. Lecz głównym zwycięzcą jest Kraków.
Wybory samorządowe były w Krakowie epokowe – i pasjonująco nieprzewidywalne! Nie tylko dlatego, że miały zmienić prezydenta po niemal ćwierć wieku panowania prof. Jacka Majchrowskiego. Tym razem stawką była nie tylko strategia rozwoju miasta, ale i, by tak rzec, jego przyszła klasa.
Na dodatek, zważywszy na rangę Krakowa (druga metropolia Polski i światowa rozpoznawalność) wybory miały wymiar nie tylko lokalny, ale i ogólnokrajowy oraz polityczny. Widać to było zwłaszcza w drugiej turze. Starli się bowiem w niej poseł Koalicji Obywatelskiej (Aleksander Miszalski) i walczący o fotel w magistracie już trzeci raz radny Łukasz Gibała.
Miszalski cieszy się oczywiście wparciem Platformy Obywatelskiej. Ale w drugiej rundzie walki o prezydenturę wskazał nań także drugi z koalicjantów, czyli PSL, środowisko „Lepszy Kraków” (skupia poważnych miejskich aktywistów, ekspertów z kręgu m.in. Uniwersytetu Ekonomicznego i ludzi kultury), a w końcu sam Jacek Majchrowski i jego najważniejszy – także z racji fachowości – zastępca, Andrzej Kulig.
Gibała przedstawia się jako niezależny miłośnik miasta (jego hasło to „Kocham Kraków”), w imię którego to uczucia postuluje radykalne zmiany – zwłaszcza „przewietrzenie” magistratu. Tyle że w przeszłości związany był z konserwatywnym Klubem Jagiellońskim, potem z Platformą Obywatelską i Ruchem Palikota, a teraz wspierali go pospołu Lewica Razem, Konfederacja i PiS (z głośnym wyjątkiem Małgorzaty Wasserman, znaczącym z racji osobistego tonu sprzeciwu). Z kolei program Gibały przez dekadę sprowadzał się głównie do negacji tego, co dokonało się w mieście za rządów Jacka Majchrowskiego (ich osobista niechęć stała się legendarna).
Przypomnijmy: w I turze (w której starło się aż siedmiu kandydatów) na Miszalskiego wskazało ponad 37 proc. głosujących (czyli 110 556 tysięcy obywateli Krakowa), a na Gibałę niespełna 27 proc. (79 580 uprawnionych).
W turze drugiej Aleksandra Miszalskiego wybrało niemal 134 tys. (51,04 proc.) Krakowian. Łukasz Gibała zyskał zaś tym razem ponad 128 tys. głosów (48,96 proc.) – co oznacza, że zgodnie z apelami partii wsparł go teraz dodatkowo karny elektorat PiS (ten sam, który wcześniej głosował na byłego wojewodę Łukasza Kmitę, a w wyborach do sejmiku małopolskiego na kandydatów tej partii pokroju słynnej na wielu polach Barbary Nowak – okazuje, że miała ponad 12 tys. fanów i Jana Dudy, ojca Andrzeja – prawie 43 tys. zwolenników).
Czytaj też: Najciekawsze wybory w kraju. Kto zostanie prezydentem Krakowa?
W przyszłości równie ważne, jak wynik batalii prezydenckiej, może być to, że, że Koalicja Obywatelska wygrała w Krakowie także wybory do rady miasta. I to uzyskując zdecydowaną większość, bo 24 mandaty. PiS ma ledwie 12 radnych, a stronnicy Gibały, występujący jako Kraków Dla Mieszkańców – siedem mandatów.
Wniosek jest prosty: prezydent, mający wsparcie w radzie, gwarantuje tyleż sprawne, co stabilne rządy w mieście. I to także w dłuższej, pozwalającej na strategiczne decyzje, perspektywie. Do tego dochodzi dobre z racji partyjnych związków, nazwijmy to, przełożenie na rząd (symbolem stały się ostentacyjne przedwyborcze wizyty w Krakowie Donalda Tuska i Rafała Trzaskowskiego). To dodatkowy atut, zwłaszcza jeśli chodzi o możliwość pozyskania – wreszcie realnych – unijnych funduszy w ramach tzw. Krajowego Planu Odbudowy. Tu właśnie kluczowy okazać się może atut sprawności – wszak te duże pieniądze trzeba będzie próbować wykorzystać w szalenie krótkim czasie.
Siłą ekipy Miszalskiego jest też zaplecze eksperckie – zwłaszcza wspomniani społecznicy, mający wiedzę na temat nowoczesnego miasta oraz rzeczowe pomysły jego rozwoju oraz spece od zarządzania z krakowskich uczelni (zwłaszcza Uniwersytetu Ekonomicznego, ale też UJ czy Akademii Frycza Modrzewskiego). Rozumna krakowska tradycja konserwatywnej kontynuacji ułatwić może też sięganie po doświadczenie dotychczasowych władz miasta.
Czytaj też: Szkoda Krakowa dla populistów. Cesarz odchodzi, wyborcza bitwa jest tu wyjątkowo ostra
Skądinąd to pewnie właśnie podwawelski genius loci wpłynął na wybór Krakowian. Oto miasto obroniło się nie tylko przed populizmem w postaci chwytliwej wizji łatwej i korzystnej, jakżeby inaczej, dla wszystkich przyszłości. Być może bowiem stawka była jeszcze inna – związana z biznesową działalnością i powiązaniami Łukasza Gibały. Nie bez powodu zwłaszcza ostatnia faza kampanii wyborczej była, jak na tutejsze zwyczaje, nader brutalna – i bez wątpienia kosztowna.
Na szczęście okazało się, że większość mieszkańców (a frekwencja byłą niezgorsza) nie chce Krakowa zależnego w najmniejszej choćby mierze ani od PiS, ani od ludzi z niejasną przeszłością. A taką groźbę niosła prezydentura Łukasza Gibały.
Czytaj też: Strefa Czystego Transportu w Krakowie unieważniona. Stare diesle triumfują
Skoro zaś Kraków to miejsce atrakcyjne od każdym względem, to trudno się dziwić, że w wyborach samorządowych równie ważne okazały się sprawy lokalne, co polityczne.
Z „Polityką” związany od 2005 r. Krakus, absolwent prawa na UJ. W PRL był opozycyjnym dziennikarzem, w latach 1988–2005 pracował w „Tygodniku Powszechnym”. Autor lub współautor kilkunastu książek, m.in. „Kapuściński: Nie ogarniam świata”, „Marek Edelman. Życie. Po prostu” oraz zbioru esejów „Nasza Historia. 20 lat RP.pl”. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (2011) oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2015). Pasjonat narciarstwa, historii, akustycznego jazzu i starego rocka.