Nie tylko z rodziną, ale także z kolegami i koleżankami partyjnymi najlepiej wychodzi się na zdjęciach. Najgorzej wypada się na wewnętrznych komunikatorach.
Można było sądzić naiwnie, że po ogłoszeniu powtórki drugiej tury wyborów swojej przewodniczącej Polska 2050 podejmie próbę uporządkowania wymykającego się spod kontroli bałaganu. Nic bardziej mylnego. Niespełna trzy dni później dziennikarze TVN24 ujawnili kulisy wewnętrznej walki o władzę. „Moda na sukcesję”, odcinek 2050.
Czytaj też: Kabaret Polska 2050. To się może skończyć rozbiorem. Koalicję czeka gruntowna przebudowa
Podobno naturalnym etapem rozwoju każdego młodego człowieka jest zakwestionowanie autorytetów. Dla młodego mężczyzny jest to najczęściej figura ojca. W polityce nazywamy to ojcobójstwem, które – jakkolwiek brzydko to zabrzmi – jest zjawiskiem powszechnym i biorąc pod uwagę wodzowskie systemy partyjne w Polsce: ostatecznie nieuniknionym. Najważniejsi polscy politycy na drodze do omnipotencji dokonywali zamachów na patronów ich karier. Bracia Kaczyńscy zaczynali u boku Lecha Wałęsy, który po latach stał się dla nich już wyłącznie „Bolkiem”. Donald Tusk najpierw wbił gwóźdź do trumny Unii Wolności, zakładając Platformę Obywatelską, a następnie pozbył się jednego z jej założycieli Andrzeja Olechowskiego i Jana Marii Rokity, „premiera z Krakowa” o liderskich ambicjach.
Do ojcobójstwa dojrzeli także politycy i polityczki Polski 2050. Może do sukcesji doszłoby sprawniej, gdyby nie chwiejność Szymona Hołowni, który raz sam chciał partię osierocić, innym razem przekazać ją w spadku, aby finalnie podtrzymywać plotki o powrocie. „To jest nadal Polska 2050 Szymona Hołowni. Nie Ryszarda Petru, nie Pauliny Hennig-Kloski, nie Katarzyny Pełczyńskiej-Nałęcz i chcę to bardzo jasno i wyraźnie powiedzieć.
