W okresie zimowym pola rzepaku stanowią jedno z nielicznych źródeł pożywienia dla dzikich zwierząt, takich jak jeleniowate czy ptaki. Jaka może być ich szkodliwość i czy rośliny są w stanie skutecznie kompensować uszkodzenia?
• W wyniku uszkodzenia rozety może dojść do strat plonu ok. 15 proc.
• Rzepak jest w stanie kompensować uszkodzenia i odbić z zawiązków pędów bocznych.
Zima to okres dużego zagrożenia dla rzepaku ze strony dzikiej zwierzyny
Rzepak, jako roślina zimująca, to dla dzikich zwierząt jedno z nielicznych źródeł pokarmu w okresie, gdy w przyrodzie brakuje roślinności. Zielone rośliny rzepaku dostarczają zwierzynie cennych cukrów, tłuszczów i białek, ale także wody, gdy zbiorniki wodne są zamarznięte. Ponieważ obecnie odmiany rzepaku nie zawierają gorzkiego kwasu erukowego i glukozynolanów, są bardziej smakowite dla zwierząt.
W okresie zimowym możemy więc spotkać na plantacjach rzepaku liczne stada pasącej się dzikiej zwierzyny. To przede wszystkim gatunki jeleniowate (sarna, jeleń, daniel, łoś), ptaki (np. dzikie gęsi, łabędzie), czasem żubry.
