All for Joomla All for Webmasters

В Эдмонте появится генеральное консульство Украины

В Эдмонте откроют украинское консульство – Новости – Порошенко Петр – Канада – переговоры – Джастин Трюдо
Президент Украины Петр Порошенко и премьер-министр Канады Джастин Трюдо договорились открыть генеральное консульство Украины в Эдмонтоне во время встречи в Торонто. Об этом говорится в сообщении на сайте главы государства.
“Мы обсудили дальнейшее укрепление наших межличностных контактов. В частности, мы договорились открыть Генеральное консульство Украины в Эдмонтоне”, – сообщил Петр Порошенко.
По его словам, этот шаг значительно облегчит деловые контакты, а также контакты с украинской общиной.
“В связи с этим мы видим огромный положительный эффект от решения Украины о предоставлении безвизового режима Канаде еще в 2005 году и готовы сотрудничать с Канадой для обеспечения безвизового режима для граждан Украины”, – сказа Порошенко.
По его словам, это касается обмена ценностями и укрепления взаимопонимания.
“Я уверен, что после того, как мы выполнили 144 критерии ЕС, Украина также соответствует большинству критериев Канады. Так что мы с нетерпением ждем начала всестороннего диалога по этому чрезвычайно важному вопросу”, – добавил он.
Напомним, ранее сообщалось, что Петр Порошенко и Премьер-министр Канады Джастин Трюдо обсудили вопросы проведения реформ в Украине, в том числе реформирование Вооруженных Сил Украины и приведение их к стандартам НАТО.
Напоминаем, не забудьте выбрать свой способ читать новости.
Messenger Telegram Chrome
Подписка стала персональной!
Подпишитесь на новости по нужным вам темам или словам

© Source: https://www.rbc.ua/rus/news/edmonte-poyavitsya-generalnoe-konsulstvo-1506127431.html
All rights are reserved and belongs to a source media.

США розгорнуть в Південній Кореї сили стратегічного призначення

США розгорнуть в Південній Кореї збройні сили стратегічного призначення.
США розгорнуть в Південній Кореї збройні сили стратегічного призначення.
Про це домовилися президенти США Дональд Трамп і Південної Кореї Мун Чже Ін під час зустрічі в Нью-Йорку, говориться на сайті Білого дому.
Відзначається, що президенти двох країн під час зустрічі обговорили питання, пов’язані з ядерними випробуваннями Північної Кореї. Трамп і Мун Чже Ін погодилися з необхідністю тиску на Пхеньян для ядерного роззброєння КНДР.
Вашингтон розгорне сили стратегічного реагування на самому Корейському півострові і навколо нього. Склад американських збройних сил при цьому буде змінюватися.
США також нададуть допомогу Сеулу в поставках і розробці військової техніки для армії Південної Кореї.
Нагадаємо, 3 вересня Північна Корея заявила про випробування водневої бомби, яку можна встановити на балістичну ракету.
Як повідомлялось, Дональд Трамп під час свого першого виступу на Генасамблеї ООН заявив, що США готові повністю знищити Північну Корею, однак сподіваються, що до силових методів у конфлікті з КНДР вдаватись не доведеться.
Трамп також подякував Китаю та Росії за підтримку резолюції ООН щодо запровадження жорстких санкцій проти КНДР.
Як відомо, 11 вересня Рада Безпеки ООН схвалила нові санкції відносно Північної Кореї, але в резолюцію не включили найжорсткіші заходи, пропоновані адміністрацією президента США.
22 вересня Трамп підписав указ про додаткові санкції проти КНДР .
Радіо Свобода

© Source: http://www.pravda.com.ua/news/2017/09/23/7156073/
All rights are reserved and belongs to a source media.

В Украине назвали главный способ избавиться от России на Донбассе

Перекрытие российско-украинской границы миротворческой миссией сделает невозможным реальное участие России в конфликте на Донбассе. Об этом заявил…
Перекрытие российско-украинской границы миротворческой миссией сделает невозможным реальное участие России в конфликте на Донбассе. Об этом заявил в комментарии изданию “ГОРДОН” политолог, глава правления Центра прикладных политических исследований “Пента” Владимир Фесенко.
По его словам, главное – это перекрыть поставки оружия и живой силы россиян на Донбасс .
“Если граница будет закрыта (миротворцами – ред.), в зону боевых действий перестанут попадать наемники и оружие. И это сразу подрубит корни данного конфликта. То есть это ключевой вопрос. Если же граница не закрыта, РФ получает возможность сохранять свои каналы влияния. Именно открытая граница позволяет Москве играть в игру “мы тут ни при чем” и “нас там нет”. Перекрытие границы сделает невозможным реальное участие России в конфликте на Донбассе”, – сказал Фесенко.
ЧИТАЙТЕ ТАКЖЕ Россию в ООН могут признать страной-агрессором: у Путина дали ответ
Он отметил, что Россия подставляет саму себя, отказываясь от вариантов украинской стороны по передачи границы под контроль ООН .
“У нас многие недовольны тем фактом, что пункт о передаче контроля над украинско-российской границей стоит последним в Минских соглашениях. К сожалению, так там прописано. И критика по этому поводу вполне обоснована. В чем суть предложения Порошенко и большинства стран Запада? Передать контроль над границей на период урегулирования ситуации и проведения выборов не Украине, а миротворческой миссии ООН. Это компромиссный вариант. Но Россия отвергает и его, тем самым лишний раз подтверждая, что является стороной конфликта. Хотя публично они заявляют обратное”, – подчеркнул политолог.
ЧИТАЙТЕ ТАКЖЕ Миротворцы на всем Донбассе: появилась четкая позиция Германии
Также эксперт уверен, что, если миротворцы все же окажутся на границе, то это позволит начать политический процесс урегулирования конфликта.
“Российская дипломатия ведет циничную, лживую игру, чтобы Москва сохранила влияние на конфликт на Донбассе. Что будет, если миротворцев введут исключительно на линию разграничения сторон? Скорее всего, это приведет к замораживанию конфликта. В итоге Донбасс окажется разделен: часть его будет подконтрольна Украине, а часть – России. Введение же миротворцев на границу позволит начать процесс политического урегулирования конфликта”, – резюмировал Фесенко.
ЧИТАЙТЕ ТАКЖЕ У Лаврова высказали однозначную позицию по миротворцам на Донбассе
Отметим, что позиция России и Украины расходится в размещении миротворцев. Так, Киев хочет их введения на всю неподконтрольную территорию Донбасса, включаю российско-украинкую границу. Москва, в свою очередь, настроена лишь на их ввод на линию соприкосновения и для охраны наблюдателей ОБСЕ.
Напомним, 20 сентября на Генассамблее ООН президент Украины Петр Порошенко заявлял, что позиция России по размещению миротворцев лишь на линии соприкосновения и для охраны ОБСЕ говорит о намерении заморозить конфликт на Донбассе .
Также президент обратился к ООН с просьбой ввести миссию на Донбасс как можно быстрее. Кроме того он призвал генсека Организации направить на Донбасс миссию по оценке ситуации.

© Source: http://www.segodnya.ua/politics/pnews/v-ukraine-nazvali-glavnyy-sposob-izbavitsya-ot-rossii-na-donbasse-1057641.html
All rights are reserved and belongs to a source media.

Порошенко рассказал о сценарии размещения миротворцев ООН на Донбассе

Размещение миротворцев ООН на Донбассе не будет осуществляться по российскому сценарию.
Президент Украины Петр Порошенко уверен, что миротворческая миссия ООН на Донбассе разместится на всей территории и преградит поставки войск и оружия боевикам.
“Конечно, это не будет российский сценарий… миротворческая миссия должна быть с мандатом ООН и размещаться на всей территории Донбасса до границы между Украиной и Россией, чтобы не позволять войскам, оружию проходить на оккупированную территорию”, сказал П. Порошенко на совместной с премьер-министром Канады Джастином Трюдо пресс-конференции в пятницу в Торонто.
В свою очередь Д. Трюдо отметил, что “Канада верит в идею миротворческих сил ООН”. По его словам, миротворческие операции ООН “всегда были мощным инструментом для установления стабильности и деэскалации конфликтов во всем мире”. Он напомнил, что в этом году Канада для участия в миротворческих операциях предоставит до 600 военнослужащих и денежные взносы. Д. Трюдо сообщил, что Канада в ближайшие месяцы обсудит, каким образом она сможет помочь в деэскалации ситуации в “том регионе, где Россия нарушила международное право”.

© Source: https://telegraf.com.ua/ukraina/politika/3634968-poroshenko-rasskazal-o-stsenarii-razmeshheniya-mirotvortsev-oon-na-donbasse.html
All rights are reserved and belongs to a source media.

Krakowska farmacja na czele polskiego peletonu

Fałszowanie leków i dostarczanie ich do hurtowni, a potem do aptek to gigantyczny problem – mówi dr Anna Więckowska z Wydziału Farmaceutycznego UJCM podczas zak
– Jest to wielkie zagrożenie dla ludzi na wszystkich kontynentach. Dotyczy nie tylko preparatów na ból zęba, głowy itp. ale także tych, które decydują o życiu pacjenta. Jeśli przyjmuje on lek rzekomo przeciwnowotworowy, w którym nie ma leku na raka, może z tego powodu umrzeć. -Zarówno w aptece, jak w internecie czy na przysłowiowym targu. – Właśnie tak. Problem zaczyna się bardzo „wysoko”: najpierw hurtownie a potem apteki dostają fałszywki. Na całym świecie, także w Polsce, działają mafie, które je produkują i dostarczają. Zarówno opakowania jak same tabletki mogą być podrabiane w idealny, niemożliwy do rozpoznania przez farmaceutów sposób. Bywa jednak tak, że pastylki są pokruszone, mają inny kolor, kształt itp. Aptekarz nie jest w stanie otwierać każdego pudełeczka i analizować, czy lek jest autentyczny. Dlaczego podczas obrad podkreślaliśmy, że należy wyczulać na ten problem pacjentów i apelować, by zwracali uwagę na to, co kupują.

© Source: http://www.dziennikpolski24.pl/aktualnosci/a/krakowska-farmacja-na-czele-polskiego-peletonu,12509604/
All rights are reserved and belongs to a source media.

Pieczenie ciast relaksuje, to taka kulinarna joga

Sylwetka. Myśleniczanka Sylwia Bała w programie „Bake Off – Ale Ciacho!” ma szansę zdobyć tytuł Królowej Wypieków
Germanistka z 10-letnim stażem nauczycielskim znalazła się w gronie 12 uczestników trzeciej edycji programu „Bake Off – Ale Ciacho!” i na razie (za nami drugi odcinek) idzie jak burza. Już w pierwszym odcinku jej wypieki tak smakowały jurorom, że dały jej tytuł gwiazdy tygodnia. – Mój dom rodzinny zawsze pachniał dobrym jedzeniem, mama bardzo dobrze gotowała. I piekła też znakomicie. Babcia również.
Cudownie jest wejść do domu, który pachnie ciastem, czekoladą, malinami albo powidłami. Smaki i zapachy zostają w pamięci na długo. Ja też mam takie w pamięci z czasów swojego dzieciństwa. To klasyka, jaką pamięta pewnie wielu z nas, bo to babcine ciasto drożdżowe z kruszoną chrupiącą i słodką, tak dobrą, że zawsze było jej za mało. Babcia piekła je często, czasem z powidłami na wierzchu, ale najlepsza była wersja najprostsza. Popijana mlekiem lub kakao – mówi Sylwia i dodaje, że cała jej rodzina jest bardzo rozsmakowana i ceni dobre jedzenie, co najlepiej widać, kiedy spotykają się przy stole. – Wszelkie uroczystości rodzinne są popisami kulinarnymi. Potrawy nie mogą się powtarzać, musi być element zaskoczenia, dlatego zawsze jest ciekawie i różnorodnie. Zastanawiając się, kiedy dokładnie zaczęła się jej przygoda z gotowaniem, stawia na okres studiów. Mieszkała na stancji z dwiema przyjaciółkami. Jedna z nich, dzięki ojcu – oficerowi pływającemu po odległych morzach, miała dostęp do wielu różnych, często egzotycznych produktów. – Przywoziła niesamowite rzeczy: nieznane mi przyprawy, suszone ośmiornice, oryginalny ser feta albo chałwyę. Co więcej, miała niesamowity dar, jakim było mieszanie ich tak, że wychodziły z tego niezwykle smaczne dania – wspomina. To sprawiło, że studentka germanistyki coraz chętniej i częściej zaglądała do kuchni. Później już sama podróżując po świecie zwoziła do domu przeróżne wiktuały: przyprawy, makarony, ryże, z których przygotowywała potrawy podpatrzone zagranicą. Jednak nie w zagranicznych restauracjach, ale w lokalach, gdzie stołują się tubylcy. Ich obecność jest dla niej wyznacznikiem jakości jedzenia i nią kieruje się wybierając miejsce, gdzie chce zjeść posiłek. Szczególnie ukochała sobie Azję. – Kocham te wszystkie dojrzałe soczyste owoce, inne od naszych warzywa, sosy, przyprawy. Tam nawet powietrze pachnie inaczej. Podoba mi się też to, że mimo iż są to biedne kraje, to wszystko co oferuje się w tamtejszych ulicznych budkach i straganach jest świeże, pachnące i smaczne, a nie pięć razy odmrażane i odgrzewane. Pewnie przez to, że nie mają lodówek i zamrażarek, tyle ile ugotują na dzień są w stanie sprzedać i koniec – mówi. Smaki przywiezione stamtąd odtwarzała w domu w Myślenicach, racząc bliskich różnymi potrawami, aż wreszcie brat namówił ją, aby zgłosiła się na casting do „Master-chefa”. – Zrobiłam to, notabene z czymś słodkim, ale niestety nie udało się mi się dostać do programu – śmieje się dziś na tamto wspomnienie tłumacząc, że pewnie było jej pisane co innego, czyli „Bake Off – Ale Ciacho!”. Ale wtedy tego programu jeszcze w Polsce nie było, a Sylwia choć już piekła ciasta, to raczej okazjonalnie. Dopiero kiedy 2,5 roku temu urodziła syna i została pełnoetatową mamą, stało się to jej rzeczywistą pasją, relaksującą odskocznią, dlatego lubi nazywać pieczenie „kulinarną jogą”. Wybrała tę kulinarną działkę, bo wytrawna (gotowanie, a w szczególności mięsa) to ulubiona działka jej partnera – Adama. – Pociągnęłam kulinarny temat od strony słodkiej, ponieważ mój partner uwielbia mięsa peklować, wędzić, suszyć. Doszłam do wniosku, że skoro on fantastycznie zrobi gulasz, rolady i inne mięsne wspaniałości, to ja zajmę się deserami. Zgraliśmy się więc idealnie: ja – słodka, on – słony. Jak już zaczęła to z pasją i zaangażowaniem. – Szukałam przepisów na słodkości pyszne, ale niekaloryczne, bo wiadomo, że po porodzie nie ma się figury modelki i trzeba uważać na kalorie. A ja chciałam czasem grzeszyć, ale tak, aby to, co jem było grzechu warte. Swoimi wypiekami i deserami dzieliła się z przyjaciółmi, bo oprócz tego, że kocha piec to kocha też dzielić się jedzeniem, celebrowaćposiłki z rodziną, przyjaciółmi i znajomymi. Do udziału w programie „Bake Off – Ale Ciacho!” zachęciła ją przyjaciółka Magda. Sylwia nie znała go i nie śledziła, bo nie ma telewizora. Ale nadrobiła zaległości oglądając wszystkie odcinki pierwszej edycji w internecie. – Bardzo mi się spodobało. Formuła okazała się przyjemna, domowa, bez rzucania talerzami i krzyków – opowiada. Postanowiła spróbować swoich sił w drugiej edycji, ale… przegapiła casting. – Stwierdziłam, że to dobry znak, abym się przygotowała do trzeciej edycji i nie wiem skąd, ale wiedziałam, że w tej trzeciej edycji na pewno będę – mówi. Wykorzystała ten czas na naukę nowych technik dekoracji, nowych kremów i w maju br. stawiła się na castingu (jako jedna z pierwszych w Krakowie) z Jeżynową Bombą udekorowaną pestkami granatu. Sporych rozmiarów kopuła na spodzie z brownie wypełniona kremem jeżynowym na bazie serka mascarpone i śmietany, z ukrytą w środku galaretką whisky i jeżynową żelką, musiała zrobić wrażanie na oceniających, bo już wkrótce Sylwia otrzymała zaproszenie do drugiego etapu castingu, a potem informację, że znalazła się w szczęśliwej dwunastce. Nie bała się kamer, bo już na pierwszym castingu odkryła, że ich obecność w ogóle jej nie stresuje. Zaskoczyła ją za to liczba osób na planie. – Operatorzy kamer, dźwię-kowcy, makijażyści, styliści, fryzjerzy i cała ekipa od spraw technicznych. Lekko licząc około 80 osób! Sztab ludzi! I to pracujących dla nas. Z matczyną cierpliwości tłumaczyli, jak zachować się przed kamerą, gdzie patrzeć. To było super – mówi. Całkiem bez stresu się jednak się nie obyło. Towarzyszył zwłaszcza konkurencjom technicznym. – Odkrywając ściereczkę, pod którą czekały przygotowane produkty, nie mieliśmy pojęcia co tam będzie. Na początku były proste rzeczy, a potem… nie mogę zdradzać co było potem. Powiem tylko, że zdarzyło mi się odkrywać rzeczy, których nigdy wcześniej nie jadłam ani nawet nie widziałam na oczy. Robienie czegoś po raz pierwszy w życiu, ze składników, których nie znałam było stresujące – mówi. Przekonała się już, że jeśli nawet w programie coś nie wyszło, to nie była to wina receptury, ale braku czasu, pośpiechu, emocji. Pieczone pierogi z nadzieniem z koziego sera (te z drugiego odcinka programu) powtórzyła w domu i ku jej radości, wyszły bezbłędne: miękkie a zarazem chrupiące. Poczęstowała nimi przyjaciół, z którymi w miniony poniedziałek śledziła ten odcinek. Tym bardziej zachęca wszystkich do sięgania po przepisy jurorów programu. Jeden z nich – Krzysztof Ilnicki to jej cukiernicze guru i mentor. Drugim jest Bożena Sikoń. Jest zachwycona tym, że w programie poznała tylu pasjonatów, myślących podobnie do niej i mogących tak jak ona godzinami rozprawiać o kulinarnych sukcesach i porażkach. Uczyć się od nich i nawzajem inspirować to dla niej wielka przyjemność. W końcu tylko w gronie „bejków” (tak o sobie mówią uczestnicy programu) każdy wie, że coulis to lekki sos owocowy, ganache to polewa z czekolady i śmietany, jak zrobić krem diplomat, że nowością w cukiernictwie jest teraz lustrzana polewa (mirror glaze), a efekt variegato, czyli z włoskiego zróżnicowanie, „podkręca” smak i wygląd kremów albo lodów. Sylwia lubi aktywność fizyczną (zwłaszcza zumbę) i kontakt z naturą. Teraz z upodobaniem oddaje się grzybobraniom, żartując, że chyba nie ma w tym przypadku, bo imię Sylwia znaczy „leśna”. I wciela w życie coś, co od dawna chodziło jej po głowie. Właśnie założyła na Face-booku fun page „Co na deser?”, gdzie ma zamiar dzielić się przepisami na słodkości. Chce się też szkolić i szkolić innych. – Na razie najmłodszych, a potem zobaczymy. Na pewno nie chciałabym, aby program, ta chyba największa, słodka przygoda mojego życia, była przygodą jednorazową. Mam apetyt na więcej! – mówi.

© Source: http://www.dziennikpolski24.pl/aktualnosci/a/pieczenie-ciast-relaksuje-to-taka-kulinarna-joga,12509766/
All rights are reserved and belongs to a source media.

Hajdarowicz zainwestował miliony euro w wirtualną rzeczywistość

Inwestycja. Nowoczesne Alvernia Studios, którego nowym właścicielem został Grzegorz Hajdarowicz, zostało wycenione na około 215 mln zł
Zjawiskowe studio filmowe Alvernia Studios – warte około 50 mln euro, czyli 215 mln zł – zostało sprzedane. Nowym właścicielem 13 ha gruntów i nowoczesnych zabudowań o powierzchni 16,5 tys. mkw. został Grzegorz Hajdarowicz, prezes i większościowy udziałowiec Grupy KCI, wydawca m.in. „Rzeczpospolitej”. Jak zapowiada nowy właściciel, w futurystycznej przestrzeni, nadal będzie prowadzona działalność produkcyjna. Hajdarowicz chce tam również rozwinąć inne gałęzie branży filmowej, takie m.in. jak VR, czyli rozwijającą się wirtualną rzeczywistość. Nowoczesna technologia opiera się na bezpośrednim wciąganiu widza w sztucznie wykreowany świat za sprawą specjalnie zaprojektowanych okularów. – Mają one zastosowanie nie tylko w kinematografii i rozrywce, ale też – na razie w większym stopniu – w biznesie, marketingu, komunikacji, kulturze, nauce i medycynie – mówi Hajdarowicz.

© Source: http://www.dziennikpolski24.pl/aktualnosci/a/hajdarowicz-zainwestowal-miliony-euro-w-wirtualna-rzeczywistosc,12509756/
All rights are reserved and belongs to a source media.

Tygodnik "Przegląd": Znikające zakłady

Tygodnik “Przegląd”: Znikające zakłady – W świecie, w którym zamiast coś naprawić, lepiej wymienić na nowe, małe zakłady zaczynają upadać – tygodnik “Przegląd” odwiedził te, w których wciąż tętni życie.
W świecie, w którym zamiast coś naprawić, lepiej wymienić na nowe, małe zakłady zaczynają upadać – tygodnik “Przegląd” odwiedził te, w których wciąż tętni życie.
Zdjęcie
Zakład szewski pana Zdzisława Kaczmarczyka / ZOFIA I MAREK BAZAK / East News
Warszawska Praga, ta najbardziej “praska” Praga, to miejsce, które momentami zdaje się uciekać przed czasem. Zostało tu wiele z tego, co było na Pradze od dawien dawna – kamienice, z których zaczyna się sypać tynk, podwórka na Ząbkowskiej, Stalowej czy Inżynierskiej. Im dalej od metra, tym bardziej można poczuć specyficzny praski klimat. A w metrze często można usłyszeć, że ktoś “jedzie do Warszawy, bo tu to Praga, a Warszawa dopiero za Wisłą”. Na starej Pradze co ulica, to szewc, szklarz, szwaczka czy zegarmistrz. Mimo że z pozoru zakładów rzemieślniczych jest wciąż tak wiele, jeden z zegarmistrzów podkreśla, że upadają one wszędzie, nawet tu. – Małych zakładów będzie znacznie mniej, ale będą. Bo kto inny będzie te zegary naprawiał? – pyta Jerzy Rosiak, zegarmistrz z ulicy Ząbkowskiej.
Rosiak powtarza, że zegarmistrzem został niechcący. – Chciałem być leśnikiem, a zostałem zegarmistrzem – mówi wprost. – Jak byłem mały, chorowałem na heinemedinę, a kiedyś, jak się składało papiery do szkół leśnictwa, było potrzebne zaświadczenie lekarskie – tłumaczy. Lekarz zaświadczenia mu nie wystawił, bo Rosiak kuleje. Dlatego należało szybko znaleźć alternatywę. – I zostałem zegarmistrzem, a kocham konie i polowanie – mówi. W zawodzie pracuje od 1973 r., a zakład na Pradze przy Ząbkowskiej prowadzi od 1976 r. Teraz jego adresem jest Ząbkowska 11, wcześniej zakład miał w budynku naprzeciwko.
Nie lubi hałasu Ząbkowskiej. Przez jeżdżące po kocich łbach auta nie może nawet otworzyć drzwi. W jego zakładzie często jest duszno – rano słońce nagrzewa pomieszczenie, gdyż nie jest ono zbyt duże. – Ta ulica powinna być zamknięta dla aut. Już dawno miała być zamknięta. Proszę zobaczyć, jak to wszystko pęka, a tu są budynki zabytkowe – nie powinno być ruchu na tych kocich łbach – wzdycha, wyglądając przez okno. – Przecież jak otworzę drzwi, to nawet nie porozmawiamy, a od zapachu benzyny głowa boli.
W zakładzie wisi ogromna kolekcja zegarów. Oprócz nich masa zdjęć koni. Rosiak miał swoją klacz, Mensę. Mężczyzna mieszka w Halinowie pod Warszawą, ale konia trzymał u kolegi, blisko ukraińskiej granicy. – Klacz była bardzo ładna, bo z Janowa Podlaskiego. Odpadła z hodowli, bo miała na pysku taki mały garb. W wieku pięciu lat zachorowała na raka.
Rosiak skończył Zasadniczą Szkołę Rzemiosł Artystycznych. – Można było tam się uczyć grawerstwa, kowalstwa, jubilerstwa i zegarmistrzostwa. W moim zawodzie liczy się przede wszystkim precyzja – części są małe, a trzeba rozebrać cały mechanizm, wszystko tam wyczyścić. Im mniejszy zegarek, tym więcej dłubania. W zegarku na rękę to jeszcze większa precyzja. Wszystko takie mini, że nie do uwierzenia. Ale to wszystko skonstruowali ludzie i człowiek to naprawia. A elektronika dzisiaj? W łebku od zapałki mieści się pokój, dom… – uśmiecha się Rosiak. Zazwyczaj po jednym spojrzeniu na zegarek udaje mu się rozpoznać firmę i przybliżony czas jego powstania. – Jak wezmę zegarek, to wiem mniej więcej, z jakiego okresu pochodzi, bo widoczne są pewne zmiany konstrukcyjne. Są etapy, które następowały, i są skoki technologiczne. Inaczej się produkowało do 1900 r., inaczej po 1900. Inaczej w latach 50.-60., a inaczej w 2000 r. – dodaje.
Tak zróżnicowani jak zegarki są klienci zegarmistrza. Przychodzą młodzi, starzy, przynosząc często stare zegary, które nie mogą być nigdzie serwisowane. – Przed chwilą przyjąłem do naprawy stary bijący zegar – z 1915 r., ktoś miał go po dziadkach. Mam zegary z lat 20. do naprawy… – opowiada. Dlatego, jego zdaniem, zawód zegarmistrza nie zginie. – Jest zawodem konającym, bo na świecie nie ma takich małych zakładów, są salony sprzedaży, gdzie oferują serwis, ale ktoś musi naprawiać zegary, których się nie serwisuje.
Zawód zegarmistrza to także może być hobby. – Znam człowieka, który jest inżynierem, a naprawia zegary – bo lubi i potrafi. I czasem jak mam za dużo zleceń, to mu coś podsuwam i zrobi. Bo w zegarach również jest jakiś mechanizm, jak w inżynierce – mówi Rosiak. Sam nigdy nie miał ucznia, bo jak tłumaczy, do zawodu mogą przygotowywać tylko mistrzowie fachu. On ma papiery czeladnicze, bo kiedyś z takimi opuszczało się szkołę. – Czeladnicze są pierwsze, a dopiero później można zdobyć mistrzowskie, które upoważniają do uczenia. Ale do czego mi to? – zastanawia się. – Mógłbym mieć ucznia, ale nawet kiedy zakład gorzej idzie, uczniowi nadal trzeba płacić. Kiedyś to ja miałem kolejkę, mogłem sobie wybierać zegarki do naprawy. Na przykład brać te lżejsze do roboty, a teraz – jest tu pani tyle i kto wszedł? Nie powiem, żebym roboty nie miał, bo bym skłamał, ale jest jej mniej – kończy.
W jego zakładzie ciągle słychać tykanie zegarów i wybijanie godzin. Przesuwająca się wskazówka odmierza minuty, ale Rosiak zapytany, czy nie przeraża go ten upływ czasu, mówi: – Na to nie ma mądrych, tego nikt nie cofnie. Sam mam siwe włosy, kończę 65 lat, więc kiedy to zleciało? Czas leci i tego się nie zmieni. Możesz mieć miliony, ale trumna kieszeni nie ma. To chyba jest odwieczna sprawiedliwość. Dla każdego ta świeczka się pali i kiedyś zgaśnie.
Dariusz Stopczyński jest szklarzem, z wykształcenia programistą. – Jak skończyłem szkołę, to mało kto wiedział, że coś takiego jak komputer w ogóle istnieje – śmieje się. – Komputer był wielki. W Warszawie było parę komputerów Odry, zajmowało to ze dwa, trzy pokoje – dodaje. Programiści nie byli potrzebni, dlatego szukał innej pracy. Ktoś z rodziny w 1989 r. zaproponował mu przyuczenie do zawodu szklarza. – Na początku patrzyłem, jak to się robi, później robiliśmy razem i tak się nauczyłem. Wszystkiego można się nauczyć, jak się chce – wyjaśnia.
– Kiedy była transformacja i każdy czegoś próbował, kombinował na własną rękę, mnie trafiło się to – zaproponowali mi, spróbowałem, szło i tak zostało. Tyle lat, to już się nie zmieni, trzeba ciągnąć tak do końca – kiwa głową. Jego zakład mieści się przy Stalowej 12, Stopczyński przeniósł się tu w 2006 r. Wcześniej również prowadził działalność na Pradze, na ulicy obok – na Małej. – Całe życie kombinowałem, żeby na Pradze nie wylądować, ale wylądowałem. Ożeniłem się na Pradze.
Do swojej pracy się przyzwyczaił, ważne, żeby klienci byli i wychodzili z zakładu zadowoleni. Najczęściej chcą oprawiać obrazy. – Od najprostszych obrazeczków, które namalowały dzieci, po te bardziej wyszukane – wylicza. Na ścianach zakładu wisi wiele obrazów już oprawionych w różne ramki. – To na ścianie to moja robota, kiedyś malowałem – ale to dawne dzieje. Już z 10 lat albo i lepiej nic nie malowałem – mówi szklarz, dodając, że kilka nawet udało mu się sprzedać. Kilka, ale są i tacy – żartuje – co za życia nic nie sprzedali, dopiero później. – Van Gogh sprzedał za życia jeden obraz…
W zakładzie nie ma wiele miejsca. Dużą część zajmują ramy. Na jednej ze ścian są wzory ramek dla klientów, ale tylko część, bo reszta jest w katalogu w komputerze. – Najlepiej byłoby mieć wszystko pod ręką, bo wiadomo, klient wolałby przyłożyć sobie ramkę i zobaczyć, jak wygląda. A niektórzy nawet jak kawałek ramki przyłożą, to i tak nie potrafią sobie wyobrazić, jak całość będzie wyglądała. Dużo jest takich klientów, którzy całkowicie oddają sprawy w moje ręce albo już wiedzą, że byli zadowoleni parokrotnie, więc po prostu ja wybieram.
A Stopczyński zna się na tym. To, że sam malował, pomaga mu w dobieraniu ramek do gotowych obrazów, ma intuicję. Twierdzi, że rama musi pasować do obrazu. – Niektórzy klienci dobierali ramkę do mebli, a ostatnio – do poduszek na sofie – opowiada. Jednocześnie podkreśla, że są i tacy, którzy sami wybierali, a potem wracają i proszą o zmianę, bo “pan miał rację”. Stopczyński twierdzi, że ma klientów, bo usługi szklarskie są jeszcze potrzebne. – Ale i tak kilku moich kolegów pozamykało zakłady. W większości czynsze były za wysokie. Tu na szczęście jeszcze jest w miarę znośnie. Czynszu nie podnoszą, jakoś można żyć. Ale najpierw trzeba zarobić, a na takich drobnych rzeczach, pierdołach, niespecjalnie dużo można.
– Kiedy miałam 15 lat, zaczęłam się uczyć zawodu i pracować, wtedy jeszcze na Królewskiej – wspomina Krystyna Piórkowska, szwaczka z Ząbkowskiej 12, znana jako “pani od kołder”. W tym miejscu ma swój zakład od 1989 r. – Jestem jednym z najstarszych rzemieślników na Ząbkowskiej – wyjaśnia. W małym zakładzie, na środku pomieszczenia, stoi maszyna, stary łucznik. – On jest jeszcze na pasek klinowy, ja sobie zrobiłam na motorek, ale jak mi motorek wysiądzie, to zakładam pasek.
Stół z maszyną to miejsce nie tylko pracy, ale i spotkań. Do Piórkowskiej przychodzą koleżanki, znajome, stałe klientki, czasami tylko po to, by pogadać. – Teraz już rzadko robię kołdry, ale nieraz przychodzą panie, które są jeszcze starsze ode mnie, i ze łzami w oczach mówią, że dobrze, że jeszcze jestem.
Krystyna Piórkowska teraz zajmuje się głównie drobnymi poprawkami krawieckimi. Ma 67 lat i pracuje dla przyjemności. Jest na emeryturze, ale w domu za bardzo by się nudziła. Dlatego, mimo że zapotrzebowanie na kołdry zmalało, ona wciąż jest w zakładzie. – Mało już się robi kołder, bo młodzież nie docenia tego, co w ich oczach jest przestarzałe. Teraz wszędzie są takie towary – eksponaty właściwie – do pierwszego prania i koniec. A my, starsze pokolenie, chodzimy w rzeczach, które mają 15-20 lat i wciąż są niezniszczone – tłumaczy. Właśnie poprawia swoją sukienkę, ciemny róż. Ma długie i kolorowe paznokcie. To znaczy każdy innego koloru – zielony, żółty, czerwony, fioletowy. – Jechałam kiedyś autobusem, to było z pięć lat temu, siedziało takie starsze małżeństwo. I pani taka oburzona popatrzyła na mnie i mówi do męża, że no w tym wieku to już nie wypada. A jej małżonek pyta: a dlaczego nie wypada? To właśnie ten pan powiedział: a dlaczego nie? – śmieje się.
Piórkowska jest bardzo wesoła. Często żartuje, że “umrze w zakładzie”. – Dopóki głowa będzie pracowała, to będę, bo to nie jest ciężka robota – zapewnia. Klientki zwierzają się, że czasem przychodzą do niej jak do terapeutki, że wychodzą z zakładu podbudowane. Pogodę ducha odziedziczyła po mamie.
Najważniejsza jest zapłata od pierwszego klienta – na dobry dzień, może być nawet grosik “na szczęście”. – Mam czasem takich klientów, że nie mogę nic wziąć za pracę. Taka robota wymienna. Dziś rano pani przyniosła kawałek kiełbasy własnej roboty, cukinię, więc nic za robotę policzyć nie mogę – mówi. Poprawki są trudniejsze, niż gdyby krawcowa miała coś sama uszyć. Dlatego Piórkowska bierze teraz rzeczy, które są prostsze do naprawienia. – Musi być przyjemność z dwóch stron – i moja z pracy, że zarobię, i klientki, że będzie zrobione. Jak widzę marudną klientkę, to też nie biorę – dodaje. Do szycia potrzeba dużo cierpliwości. Żeby wypruć, zaszyć, zacerować. A niektórym nawet nawleczenie igły sprawia problem. – Przychodzą panowie, których żony nie umieją przyszyć guzika do koszuli – opowiada. – Przychodzi pan, który przynosi stanik żony, jak trzeba coś poprawić czy coś się urwało. Pani nie ma zielonego pojęcia, jak przyszyć, a klient mnie już zna, to przychodzi.
Pytam, czy szycie może być pasją. – Pasją także, na pewno. Ale w największym stopniu to satysfakcja, kiedy klient jest zadowolony, jak coś odbiera. To nie jest jakiś duży zarobek. Że drugi człowiek jest zadowolony – to jest ważne.
Przy Skaryszewskiej 6 znajduje się zakład, w którym naprawia się parasole. Parasolniczka Barbara Szafrańska prowadzi go od 47 lat, w tym miejscu od 1970 r. Wcześniej ich zakład był przy ulicy Grochowskiej. Rzemiosła uczyła się od mamy. – Była najstarsza wśród rodzeństwa, wielu z rodziny było parasolnikami, więc sama postanowiła mieć zawód i być parasolniczką – tłumaczy Szafrańska. – W 1962 r. zdała egzamin czeladniczy. Mama zaraziła parasolnictwem całą rodzinę – bo mój wujek z Łodzi był parasolnikiem, jego żona do dziś prowadzi zakład, jego syn, moje wszystkie ciocie ze wsi obszywały parasole.
Parasolniczka dostała świadectwo czeladnicze w wieku 17 lat. Miały je wszystkie jej siostry, ale tylko ona do tej pory pracuje w zawodzie. Mówi, że najważniejsze jest zamiłowanie do profesji, którą się wykonuje. – Mama bardzo kochała ten zawód. Nawet nie umiała wypoczywać. To właśnie jest takie dziwne, że nawet kiedy miała urlop, na podwórku obszywała paseczki czy szyła. Wujek z Łodzi, jak czasem żeśmy tam pojechali, to zawsze myślałam: o matko, nawet z nami nie porozmawia, tylko puka tym młoteczkiem. A pani teraz zobaczy, przychodzi moja koleżanka pogadać, posiedzi w fotelu, a ja rozmawiam z nią, ale wezmę parasolkę i ją obszywam. To samo robię co ten mój wujek – śmieje się.
W parasolach najczęściej łamią się druty. Szafrańska ma części jeszcze po rodzicach, sprzed 20-30 lat, kiedy ktoś przychodzi ze starą parasolką, zawsze znajdzie część na wymianę. – Ostatnio pani odbierała parasol, który miał 30 lat i będzie jeszcze służył i służył, bo te dawniejsze parasole były dużo lepszej jakości.
– Zdania są podzielone, niektórzy mówią: teraz się nie naprawia, bo za 6 zł kupi się nowy – wskazuje, ale podkreśla, że to zależy od klientów, bo niektórzy do swoich parasoli są bardzo przywiązani. – Zakłady poupadały, bo jest mniej klientów, bo zbyt wysokie czynsze. Kiedyś było 20 zakładów w całej Warszawie. Moi rodzice mieli roboty tyle, że pracowali i w zakładzie, i w domu. Nie starczało czasu, żeby tutaj to wszystko obrobić. A i wiekowo też są parasolnicy starsi, a młodych nie ma. Nie ma szkół – opowiada. Teraz na całą Warszawę została praktycznie tylko ona.
Szafrańska mówi, że ma skrzywienie zawodowe. Interesuje się każdą parasolką, czy zobaczy ją na ulicy, czy w jakimś filmie. Próbuje rozpoznać, jaka firma mogła ją wykonać, i zazwyczaj jej się udaje. – To trzeba lubić. Szewcem, szklarzem czy zegarmistrzem też nie każdy może być. I ważne, żeby mieć cierpliwość, dokładność, no i to lubić – zaznacza. – Trzeba dbać o klienta, dobrze wykonywać tę pracę, zadbać, żeby następnym razem też chciał przyjść.

© Source: http://fakty.interia.pl/polska/news-tygodnik-przeglad-znikajace-zaklady,nId,2444257
All rights are reserved and belongs to a source media.

Миротворча місія ООН на Донбасі не буде здійснюватися за російським сценарієм – Порошенко

Миротворча місія ООН на Донбасі не буде здійснюватися за російським сценарієм – Порошенко
КИЇВ. 23 вересня. УНН. Президент Петро Порошенко наголосив, що Україна зацікавлена в отриманні канадського досвіду миротворчих операцій та запевнив, що миротворча місія ООН на Донбасі не буде здійснюватися за російським сценарієм, передає УНН з посиланням на офіційний сайт Глави держави.
П. Порошенко під час зустрічі з представниками ЗМІ за підсумками переговорів з Прем’єр-міністром Канади Джастіном Трюдо, заявив, що запровадження миротворчої місії ООН на Донбасі має бути ініційоване не лише Україною, а й всіма країнами, які підтримують її у боротьбі за незалежність, відновлення територіальної цілісності і суверенітету.
“Зараз я вважаю, що у нас є унікальний шанс. Звичайно, це не буде російський сценарій. Миротворча місія має бути під мандатом ООН і розташовуватися на всій території Донбасу – до кордонів між Росією і Україною, щоб не дозволяти російським військам з озброєнням проходити до окупованих територій. І, звичайно, ми вітатимемо збільшення ролі наших партнерів у цьому питанні”, – підкреслив Петро Порошенко.
Глава Української держави повідомив, що унікальний досвід Канади у здійсненні миротворчих операцій також обговорювався сьогодні під час зустрічі.
“Ми дуже зацікавлені в досвіді миротворчої діяльності Канади. Я вірю, що миротворча операція ООН стане реальним проривом у мирному врегулюванні. У цьому питанні досвід та поради наших канадських друзів були б для нас дуже корисними”, – заявив український лідер.
Як повідомляв УНН, Президент України Петро Порошенко та прем’єр-міністр Канади Джастін Трюдо під час зустрічі підтвердили міцні та тривалі зв’язки між Канадою та Україною та свою спільну відданість подальшому поглибленню двосторонніх відносин.

© Source: http://www.unn.com.ua/uk/news/1689326-myrotvorcha-misiia-oon-na-donbasi-ne-bude-zdiisniuvatysia-za-rosiiskym-stsenariiem–poroshenko
All rights are reserved and belongs to a source media.

Węgry: obrazy o przyjaźni polsko-węgierskiej trafią do Galerii Narodowej w Budapeszcie

Seria pięciu obrazów z 1939 roku, autorstwa węgierskiego malarza Vilmosa Aba-Novaka, poświęcona przyjaźni polsko-węgierskiej, zawiśnie wkrótce w Węgierskiej Galerii Narodowej – poinformował w piątek dziennik “Magyar Idoek”.
Seria pięciu obrazów z 1939 roku, autorstwa węgierskiego malarza Vilmosa Aba-Novaka, poświęcona przyjaźni polsko-węgierskiej, zawiśnie wkrótce w Węgierskiej Galerii Narodowej – poinformował w piątek dziennik „Magyar Idoek”.
Monumentalne obrazy – 2,35 na 2,15 m – przedstawiają polskie i węgierskie postacie historyczne, np. Stefana Batorego, królową Jadwigę, generała Józefa Bema, a także regenta Węgier Miklosa Horthyego i Józefa Piłsudskiego. Na środkowym obrazie widać w zbliżeniu twarze dwóch żołnierzy trzymających wspólnie miecz, są też herby obu państw.
Rząd węgierski wyasygnował 1,45 mld forintów (20,3 mln zł) na zakup obrazów od osoby prywatnej. Ma je otrzymać Muzeum Sztuk Pięknych, a będą wystawiane w Węgierskiej Galerii Narodowej na zamku w Budzie – poinformował „Magyar Idoek”.
Cykl jest zatytułowany „Przyjaźń polsko-węgierska – seria paneli do foyer węgierskiej wystawy w Warszawie”. Zaprezentowano go na ekspozycji otwartej 22 kwietnia 1939 roku w obecności Horthyego, prezydenta Ignacego Mościckiego, a także samego autora.
Vilmos Aba-Novak (1894-1941) był jednym z najbardziej oryginalnych węgierskich artystów XX wieku. W swych dynamicznych, wyrazistych kolorystycznie obrazach łączył elementy ekspresjonizmu i włoskiego modernizmu. Był też cenionym autorem grafik i fresków.
PAP/RIRM

© Source: http://www.radiomaryja.pl/informacje/wegry-obrazy-o-przyjazni-polsko-wegierskiej-trafia-galerii-narodowej-budapeszcie/
All rights are reserved and belongs to a source media.

- Advertisement -
Top words timeline

More news